Aurlandsfjellet

Gdzie leży Aurlandsfjellet?

Płaskowyż znajduje się w gminie Aurland w okręgu Vestland, między miejscowością Aurland nad Aurlandsfjordem a Lærdal położonym w głębi lądu. Droga 243 przecina go z zachodu na wschód.

Trasa wchodzi w skład Norweskiej Trasy Turystycznej Aurland–Lærdal. Jej zachodni początek leży praktycznie na poziomie morza, a szczytowy odcinek — ponad 1300 metrów wyżej, co daje bardzo wyraźną zmianę krajobrazu na krótkim dystansie.

Aurlandsfjellet na mapie

Mapa pokazuje, dlaczego ta droga ma sens dopiero jako trasa widokowa, a nie jako połączenie komunikacyjne. Biegnie górą, długim łukiem, podczas gdy pod płaskowyżem poprowadzono znacznie szybszy tunel.

Śnieżna Droga

Aurlandsvegen ma około 45 kilometrów i przez znaczną część przebiegu prowadzi powyżej granicy lasu. Jest wąska, miejscami jednopasmowa z mijankami, i nie ma na niej praktycznie żadnej zabudowy.

Najbardziej charakterystyczny jest odcinek szczytowy. Teren jest tam całkowicie odsłonięty, pokryty gołą skałą, jeziorkami i płatami śniegu, który utrzymuje się przez większą część lata. Po odśnieżeniu wiosną przy jezdni stoją wysokie ściany ubitego śniegu, które topnieją stopniowo przez kolejne tygodnie.

Przejazd całej trasy zajmuje około półtorej godziny bez postojów — ale zatrzymywanie się jest tu właściwie sensem podróży.

Stegastein

Po zachodniej stronie, na wysokości około 650 metrów nad fiordem, znajduje się platforma widokowa Stegastein. Konstrukcja wysuwa się kilkadziesiąt metrów poza zbocze i kończy szklaną barierą opadającą ku dołowi.

To najczęściej odwiedzany punkt całej trasy i dla wielu osób jedyny, do którego docierają — wjeżdżają serpentynami z Aurland, oglądają fiord i zawracają, nie jadąc dalej przez płaskowyż.

Droga dojazdowa jest wąska i kręta. W sezonie obowiązują na niej ograniczenia dla dużych pojazdów, więc kamperem lub autokarem trzeba sprawdzić zasady przed wyjazdem.

Droga górska czy tunel?

Aurland i Lærdal łączy również Lærdalstunnelen — najdłuższy tunel drogowy świata, liczący ponad 24 kilometry. Jest czynny przez cały rok i to on pełni funkcję realnego połączenia komunikacyjnego.

Dzięki temu Aurlandsvegen mogła pozostać drogą o charakterze widokowym. Nie musi obsługiwać ruchu tranzytowego ani działać zimą, więc zamyka się ją na pół roku bez konsekwencji dla mieszkańców.

Praktycznie oznacza to prosty wybór: tunel, gdy zależy ci na czasie lub gdy droga górska jest zamknięta, oraz Aurlandsvegen, gdy przejazd ma być atrakcją.

Krajobraz na płaskowyżu

Teren na górze jest surowy i bardzo otwarty. Nie ma tu drzew, a roślinność ogranicza się do niskich mchów, porostów i traw rosnących między skałami. Rozrzucone są liczne jeziorka, w części roku pokryte lodem.

Ten kontrast robi największe wrażenie: kilkanaście kilometrów wcześniej jedzie się wśród zieleni nad fiordem, a po wjeździe na płaskowyż krajobraz przypomina znacznie wyższe partie gór albo tereny arktyczne.

Pogoda potrafi się tu zmieniać bardzo szybko. Mgła wchodząca na płaskowyż ogranicza widoczność do kilkudziesięciu metrów, a wiatr bywa silny nawet w bezchmurny dzień.

Sezon i zamknięcia

Droga jest sezonowa. Otwarcie następuje zwykle w czerwcu, a zamknięcie jesienią, przy czym dokładne terminy zależą od zalegania śniegu i zmieniają się co roku. Poza sezonem przejazd jest niemożliwy.

Zdarzają się też zamknięcia w trakcie sezonu, przy gwałtownym załamaniu pogody lub opadach śniegu — także w lecie. Status drogi publikuje norweski zarząd dróg i warto go sprawdzić bezpośrednio przed wyjazdem.

Jak dojechać?

Od strony Aurland. Droga 243 odchodzi w górę od okolic Aurland nad fiordem i wspina się serpentynami, mijając Stegastein, a następnie wchodzi na płaskowyż.

Od strony Lærdal. Wjazd jest łagodniejszy, a dojazd do Lærdal prowadzi drogą E16 albo tunelem od strony Aurland.

Bez samochodu. W sezonie letnim kursują pojedyncze połączenia autobusowe i wycieczki na Stegastein z Flåm i Aurland. Przejazd całej trasy komunikacją publiczną jest jednak trudny.

Aurlandsfjellet o każdej porze roku

Aurlandsfjellet dla fotografów

Płaskowyż jest trudny fotograficznie, bo jednolity i pozbawiony wyraźnych punktów odniesienia. Najlepiej działa szukanie kontrastu: droga przecinająca pustkę, samochód jako skala, ciemna skała przy białym śniegu.

• Wstęga drogi znikająca w pustym terenie
• Ściany odgarniętego śniegu przy jezdni
• Fiord z platformy Stegastein, z krzywizną szklanej bariery
• Jeziorka na płaskowyżu odbijające niebo
• Mgła przechodząca przez przełęcz
• Porosty i niska roślinność jako detal pierwszego planu

Co zobaczyć w okolicy?

Informacje praktyczne

O czym pamiętać

Na trasie nie ma stacji paliw ani punktów gastronomicznych — warto wyruszyć z pełnym bakiem. Zasięg telefonii bywa ograniczony. Na płaskowyżu jest wyraźnie zimniej niż nad fiordem, więc ciepłą warstwę zabiera się nawet w upalny dzień. Przy Stegastein obowiązują ograniczenia dla dużych pojazdów.

FAQ — najczęściej zadawane pytania

Aurlandsfjellet — z fiordu w tundrę w pół godziny

Aurlandsvegen jest ciekawa nie dlatego, że prowadzi wysoko, lecz dlatego, jak szybko zmienia krajobraz. Start nad wodą, wśród zieleni i zabudowy, a po kilkunastu kilometrach goła skała, płaty śniegu i teren bez jednego drzewa.

Dzięki temu, że ruch tranzytowy przejął tunel, droga zachowała charakter trasy, którą jedzie się dla niej samej. Trzeba tylko trafić w sezon — przez pół roku po prostu jej nie ma.